بگذار بگذريم

بهار خاکستری

محمود ذبیحی — Wed, 21 Mar 2012 11:56:21 GMT

سلام سال نو مبارک سالی پر از شادی و ارامش را براتون ارزومندم

خورشید که در حصار خاکستری است

این باغ پر از انار خاکستری است

سرما همه ی شکوفه ها را زده است

تقویم پر از بهار خاکستری است

زیرآب زنی

محمود ذبیحی — Thu, 23 Feb 2012 14:14:59 GMT

هر روز من و حس پلیسی هایم

زیرآب زنی و پاچه لیسی هایم

در هر رگ من خون پدر سوختگی ست

هر شب من و رویای رئیسی هایم

خط خطی

محمود ذبیحی — Tue, 17 Jan 2012 18:30:19 GMT

سلام

این هم یک رباعی قدیمی که حدودا متعلق به ده سال پیش که با اندکی ویرایش گذاشتم

برای 26 دی ماه

در حنجره ها لحن صدا خط خطی است

"آیا تو ..." و "از کجا..." ، " چرا.." خط خطی است

با "مرگ بر ..." و " درود بر..." پر شده است

دیوار تمام کوچه ها خط خطی است

شب است و درد عجیبی به جانم افتاده است

محمود ذبیحی — Wed, 04 Jan 2012 19:36:48 GMT

بین همه واژه ها زمین گیر شدم

مرموز تر از عصر اساطیر شدم

تاریخ تولد من و نوح یکی است

انگار که من تصاعدی پیر شدم

دلتنگی

محمود ذبیحی — Mon, 19 Dec 2011 07:32:34 GMT

دلتنگ تر از تُنگی و ماهی ها من

پوسیده تر از دفتر کاهی ها من

من هر چه بگویم از خودم کم گفتم

وامانده ی این همه دو راهی ها من

(بدون عنوان)

محمود ذبیحی — Thu, 08 Dec 2011 16:47:43 GMT

سلام

السلام علیک یا ابا عبدالله

بر پیکر پرپرت سراسر نیزه

محراب تو قتلگاه و منبر نیزه

ای غرقه بخون تر از حوالی غروب

قران شهیدی تو ولی بر نیزه

هفتاد و دو خورشید به خون پر پر زد

از حنجره ها طلوع دیگر سر زد

مردی که از آستین او صبح چکید

در ظهر عطش به جان شب خنجر زد

(بدون عنوان)

محمود ذبیحی — Sat, 12 Nov 2011 07:40:05 GMT

سلام اه چقدر زود گذشت همین دیروز بود آری ... همین هشت نه سال پیش که فعالیت شعری را تو وب شروع کردم هر چند به خاطر برخی مسائل برخی شعر هام را حذف کردم و این یه خلاصه ای از اون وبلاگ قدیمی است به هر حال چند سالی هست که از وبلاگ نویسی دور شده ام هر چند دیگر رونقی ندارد و بیشتر شاعران در فیس بوک فعالیت می کنند ولی به هر حال می خواهم به توصیه دوستان عمل کنم و چند رباعی بزنم و بروز شوم.

یک عصر دگر من ایستگاه اتوبوس

باخستگی تن ایستگاه اتوبوس

این حلقه تکرار مرا خواهد کشت

سرویس شد این دهن ایستگاه اتوبوس

سر درد گرفته ام من استامینوفن

تب -لرزه گرفته این تن استامینوفن

یک بسته مسکن قوی ام بدهید

بنداز به صد ها لجن استامینوفن

پیچیده ترین عنصر یک مسله ام

از دست خودم چقدر بی حوصله ام

با خاک برابر شده ام دلتنگم

انگار که تهران پس از زلزله ام

دنیا که به کام ()کاسه لیسان چرخید

هر روز به زخم ما نمک می پاشید

دارند به ریش من وتو می خندند

باید به سگی زندگی شان ....

(بدون عنوان)

محمود ذبیحی — Tue, 16 Mar 2004 09:11:00 GMT

سلامی دوباره به دوستان عزيز متاسفانه به علت دزديده شدن سيستمم نتوانستم مدتی را در خدمتتان باشم حالا هم از کافی نت دارم ارتباط برقرار ميکنم به هرحال قبل از فرا رسيدن سال نو به همهشما اين سال جديد را تبريک ميگويم و فعلا اين غزل را بخوانيد ببينيم تا بعدا چه بايد کردمشکل ديگر اينکه سيستم اين کافی نت p

ندارد هر جا که لازم بوده که ( ب) را p بخوانيد

دوباره چشم من به ره سبيد شد نيامدی

دلــم از انتـــظار نااميــد شــد نيامــدی

چه قطره های خون از اين نگاه زرد می چکد

دوباره بغض زخمی ام شهــيد شد نيامدی

ز دشت دشت اين زمين هزار کربلا دميد

و شام تيرگی بر از يزیـــد شد نيامدی

خزان گذشت و بی تو يک بهار واقعی نبود

چه سالهای کهنه ای جديد شد نيامدی

غزل غزل سرودمت به شور و شوق مولوی

دگر زبان سرخ من کــليد شد نيامدی

به سو سوی ستاره ها زمان شماره می کنم

ستاره ی اميــد نا بــديد شــد نيامـدی

کدام زخم ملتــهب تر از تمام زخمهاست

همين که درد بی کسی شديد شد نيامدی

هزار باغبان به باغ وعده های بوچ داد

تمام وعده هايشان وعـيد شد نيامدی

غروب جمعه های ما طلوع انتظار شد

و چشم ها به جاده ها سبيد شد نيامدی

محمود ذبيحی

(بدون عنوان)

محمود ذبیحی — Sun, 07 Mar 2004 10:52:00 GMT

(بدون عنوان)

محمود ذبیحی — Fri, 27 Feb 2004 08:42:00 GMT

هميشه تا می نويسم از آن سوران زخمی

سکوت را می کشانم ميــان باران زخمی

ببين که آل عبا را چگونه دعـــوت نمودند

برای يک شربت سرخ زخون مهمان زخمی

دوباره در خاطـر من لب فـرات و لب مرد

همان که در خاطرش بود لبان سوزان زخمی

هنوز هم گريه آری به ياد دستان سر سبز

از آن زمانی که افتاد ميان ميدان زخمی

برای يک ماهی سرخ به روی اين خاک سوزان

نيازتـان نيسـت تيری در اين بيابان زخـمی

شکست بغض زمين را غروب يک غنچه سـبز

همين که فواره ای شد گـلوی عطشان زخمی

شبيه يک حلقه گـل ز خون ششماهه مانده ست

هــنوز داغ شـقايق بــرآن گریـبـان زخــمـی

دوباره قران به نيزه ولی به خاموش ،گويا

تلاوتش سوزناک است هميشه قران زخمی

سماع خون ديدنی بود در آن عطشگاه هستی

بيا که ما هـم بخوانيم:خوشا که پايان زخمی

محمود ذبيحی