دلتنگ تر از تُنگی و ماهی ها من

پوسیده تر از دفتر کاهی ها من

من هر چه بگویم از خودم کم گفتم

وامانده ی این همه دو راهی ها من

سلام

السلام علیک یا ابا عبدالله

بر پیکر پرپرت سراسر نیزه

محراب تو قتلگاه و منبر نیزه

ای غرقه بخون تر از حوالی غروب

قران شهیدی  تو ولی بر نیزه

هفتاد و دو خورشید به خون پر پر زد

 از حنجره ها طلوع دیگر سر زد

 مردی که از آستین او صبح چکید

 در ظهر عطش به جان شب خنجر زد